1.2.53 Classification of souls is due to Siva's grace

Verse 53

வானவர் என்றும் மனிதர்இவர் என்றுந்
தேனமர் கொன்றைச் சிவனருள் அல்லது
தானமர்ந் தோருந் தனித்தெய்வம் மற்றில்லை
ஊனமர்ந் தோரை உணர்வது தானே.

Translation:

As celestials and human

Are due to the grace of Sivan who adorns the “konrai” flower with honey

The singular deity that sits and decides, there is none other

The one who sits within the flesh, realize him/what is realized is self/ what realizes this is self.

Commentary:

Classifications such as celestials, humans and other life forms are all due to Siva’s grace.  Celestials are those who have crossed all the limitations, humans are those who are confined by self imposed limitations.  It is Siva’s grace that helps souls transition from one state to the other.  He is the one and only, singular God, there is no other deity.  He remains within the body. 

The term “unarvathu thane” at the outset appears as if Tirumular is saying “why not realize him”.  It can also be interested in two other ways.  It means the one who realizes Siva is the thaan or Self.  If the Siva is realized he will be found to be the Self.

Thus, Tirumular has packed three different meanings within the two words “unarvathu thane”.

உயிர்கள் வானவர் என்றும் மண்ணவர் என்றும் பல நிலைகளைப் பெறுவது சிவனின் அருளால் என்கிறார் திருமூலர்.  வானவர் என்பவர் மலங்களைக் கடந்தவர்.  மண்ணவர் அல்லது மனிதர் மலத்தால் மூடப்பட்டு தன்னிலையை உணராதவர்.  இத்தகைய நிலைகளில் ஒன்றில் இருப்பதும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்குச் செல்வதும் சிவனருளால்தான்.  அத்தகைய அருள் பெற்ற சிவன் தனியொரு தெய்வம், மற்றைத் தெய்வம் வேறில்லை என்னும் திருமூலர் அவன் உடலுள் உறைகிறான் என்கிறார்.  இதனை அடுத்து வரும் உணர்வது தானே என்ற இரு சொற்களுக்குள் அவர் மூன்று பொருள்களை ஒளித்துவைத்துள்ளார். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இத்தகைய சிவனை உணர்வது தானே, அதைத் தவிர பிறவியெடுத்ததற்கு வேறு பயன் இருக்கிறதா என்று கேட்பதைப் போல உள்ளது.  இத்தகைய பெருமை வாய்ந்த சிவனை உணர்வது தான் என்னும் ஆத்மாதான் என்றும் இத்தகைய சிவனை உணர்ந்தால் அவன் தானே அதாவது ஆத்மாவே என்றும் இச்சொற்களுக்குப் பொருள் கூறலாம்.

1.2.52 Lord's command to Tirumular

Verse 52

ஓலக்கஞ் சூழ்ந்த உலப்பிலி தேவர்கள்
பாலொத்த மேனி பணிந்தடி யேன்தொழ
மாலுக்கும் ஆதிப் பிரமற்கும் ஒப்புநீ
ஞாலத்து நம்மடி நல்கிடென் றானே.

Translation:

The celestial salute to the

Milk-like body.  When I did so

“You are equivalent to Vishnu and the Brahma

You come to our feet in the world,” he said.

Commentary:

The celestials salute to the Lord whose body is milk-like in hue.  Some commentators say that it is because of the sacred ash being smeared on it.  Tirumular says that when he saluted the Lord’s sacred feet the Lord told him to seek his feet in the world.  That is, he told Tirumular to mingle in the world while keeping his focus on the sacred feet.

வானவர்கள் பால்வண்ண இறைவனின் திருவடியை வணங்குகின்றனர் என்கிறார் திருமூலர். இறைவனின் உடல் விபூதி பூசியதால் வெண்மையாக உள்ளது என்று சில உரையாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.  அத்தகைய இறைவனைத் திருமூலர் பணிந்தபோது அவன் இவ்வுலகில் தனது அடியைத் தொழுமாறு கூறினான் என்கிறார் திருமூலர்.  அதாவது, உலக வாழ்க்கையில் புகுந்து தான் இட்ட பணியைச் செய்தவண்ணம் தனது அடியை மறவாத வண்ணம் இருக்குமாறு இறைவன் திருமூலருக்குக் கூறினான் என்கிறார் அவர்.

1.2.51 There is no difference between Brahma, Vishnu and us

Verse 51

பயன்அறிந் தவ்வழி எண்ணும் அளவில்
அயனொடு மால்நமக் கன்னியம் இல்லை
நயனங்கள் மூன்றுடை நந்தி தமராம்
வயனம் பெறுவீர்அவ் வானவ ராலே.

Translation:

Knowing the effect and contemplating on that path

In this respect we are not different from Brahma and Vishnu

The beloved is Nandi with three eyes

You will get liberation due to that one belonging to the sky.

Commentary:

Tirumular describes an important concept here.  In the first two lines he says that when we know the philosophy, the effect and we try to remain in that path of contemplation we are not different from Brahma and Vishnu.  We have already seen that Brahma represents the state of the soul with the five innate impurities- aanava, karma, maya, mayeya and tirodhana, while Vishnu represents a soul with four of these impurities.  They are the deities of muladhara and svadishtana cakra.  These two cakras constitute a human being.  All his karma stored at the muladhara are brought to effect through the svadishtana.  Thus, we understand what these two deities represent then we realize that we are not different from them, we are also a product of the muladhara and svadishtana cakra.  Nandi with three eyes represents the state of universal perception, where distinctions are lost and singularity ensues.  Only that state confers us true knowledge and liberation. 

இப்பாடலின் முதல் இரண்டு வரிகளில் திருமூலர் ஒரு முக்கியமான கருத்தைக் கூறுகிறார்.  சித்த மார்க்கத்தின் தத்துவத்தையும் அது குறிக்கும் பயனையும் அறிந்து அதனைத் தியானம் செய்யும் ஒருவன் பிரம்மா விஷ்ணு என்ற தெய்வங்களுக்கு ஒப்பாவான் என்கிறார் திருமூலர்.  இது எவ்வாறு என்று பார்க்கலாம்.  பிரம்மா என்பவர் ஐந்து மலங்களைப் பெற்ற ஒரு ஆத்மாவையும் விஷ்ணு என்னும் நிலை நான்கு மலங்கள் பெற்றிருக்கும் ஒரு ஆத்மாவையும் குறிக்கின்றன என்று முன்னமே பார்த்தோம்.  ஒரு மனிதப் பிறவி என்பது மூலாதாரத்தில் சேர்த்துவைக்கப்பட்ட கர்மாக்கள் சுவாதிஷ்டானத்தின் மூலம் பயனளிக்கத் தொடக்கி அதனால் தோன்றுவது.  இவ்வாறு மனிதன் என்பவன் பிரம்மாவின் இடமான மூலாதாரம் விஷ்ணுவின் இடமான சுவாதிஷ்டானம் என்ற இரண்டு சக்கரங்களையும் குறிப்பவன்.  இவ்வாறு நாமும் அயனும் மாலும் ஒன்று என்றாகிறது. 

முக்கண்ணனான நந்தி என்பது இருமை நிலையைத் தொலைத்து ஒருமையான பார்வையைப் பெற்ற ஆத்மாவைக் குறிக்கிறது.  இந்த நிலை ஒருவருக்கு ஞானத்தையும் சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலையையும் அளிக்கிறது.  இதையே கடைசி இருவரிகள் குறிப்பிடுகின்றன. 

1.2.50 Three, five, six, two and one are all names of Sankara

Verse 50
சிவன்முதல் மூவரோ டைவர் சிறந்த
அவைமுதல் ஆறிரண் டொன்றொடொன் றாகும்
அவைமுதல் விந்துவும் நாதமும் ஓங்கச்
சவைமுதற் சங்கரன் தன்பெயர் தானே.

Translation:
The three and the five along with Siva
They become one with six two one
First with the bindu and nadha becoming more pronounced
They, from japa, are verily the names of sankara.

Commentary:
We saw in the previous verse the order of manifestation. This verse seems to be referring to that also. The three and the five mentioned in the first line may be Brahma, Vishnu and Siva or Siva, Sakthi and maya. The five are Brahma, Vishnu, Rudra, Maheswara, Sadasiva or Siva, Sakthi, Sadhakhya, Maheswara and Sadvidya. It may also be Siva, Sakthi, nadha, bindhu and sadvidya.

Tirumular says that all these are manifestations of the singularity. The six two and one add up to nine. They may be referring to the nine cakras, the first category of six being muladhara, svadhishtana, manipuraka, anahata, vishuddhi and ajna those that are supported in nature, the two- lalata and guru that are said to unsupported or niradhaya and the sahasrara the supreme among the cakras. It may also mean the Siva, Sakthi, nadha, bindhu, Sadasiva, Maheswara, Rudra, Vishnu and Brahma. All these are expressions of the singularity, the Supreme consciousness. The six may be the six faced jewel that is seen in the ajna- the atma darsanam, the two may the Siva and Sakthi experienced- the Siva darisanam and the one may be para darisanam or the experience of the indistinct state.

All these, the states of manifestation, occur due to increase of the primordial sound, nadha and primordial form, bindhu. “savai” may mean that which is manifested, the opposite of “asavai” or ajapa or the unpronounced, the state of nadha before emerging as sound. Tirumular says that all these are different manifestations of Sankara. They are his different names.

முந்தைய பாடலில் எவ்வாறு வெளிப்பாடு ஏற்படுகிறது என்று பார்த்தோம். இப்பாடலும் அதைக் குறிப்பிடுகிறது. முதல் வரியில் உள்ள மூன்றும் ஐந்தும் என்பவை பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்றும் சதாசிவன், மகேஸ்வரன், ருத்திரன், விஷ்ணு, பிரம்மா என்றும் சிவன், சக்தி, நாதம், பிந்து சத்வித்யா என்றும் இருக்கலாம்.

திருமூலர் இவையனைத்தும் ஒன்றான இறைவனின் வெளிப்பாடுகள்தான் வெவ்வேறானவையல்ல என்கிறார். ஆறு இரண்டு ஒன்று என்பவற்றின் கூட்டுத் தொகை ஒன்பது. சில உரையாசிரியர்கள் இது சிவன், சக்தி, நாதம், பிந்து, சதாசிவன், மகேஸ்வரன், ருத்திரன், விஷ்ணு, பிரம்மா என்கின்றனர். இவற்றை மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரித்ததால் இவை ஒன்பது சக்கரங்களாக இருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது. சக்கரங்களில் மூலாதாரம், சுவாதிஷ்டானம் மணிபூரகம், அனாஹதம், விசுத்தி, ஆக்ஞை என்ற ஆறும் நாடிகளால் தாங்கப்படுபவை. இவற்றிற்கு மேலே உள்ள லலாடம் மற்றும் குரு சக்கரம் நிராதாரம் அல்லது எதாலும் தாங்கப்படாதவை எனப்படுகின்றன. ஒன்று எனப்படுவது இவையனைத்தையும் விட வேறான சகஸ்ராரமாக இருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது. ஆறு என்பது ஆக்னையில் உணரப்படும் மணி அல்லது ஆத்ம தரிசனமாகவும் இரண்டு என்பது சிவ சக்தி தரிசனமாகவும் ஒன்று என்பது ஒருமை நிலை தரிசனமாகவும் இருக்கலாம். இவையனைத்தும் நாத பிந்துகள் ஓங்குவதால் ஏற்படுபவை என்கிறார் திருமூலர். சவை என்பது ஜபா அஜபா என்ற உச்சரிக்கப்படுவது உச்சரிக்கப்படாதது என்ற நாதத்தின் இருநிலைகளில் ஒன்று. வெளிப்பாடுடையவை சபை. அதனால் அவையனைத்தும் சங்கரனின் பல்வேறு பெயர்கள் என்கிறார் திருமூலர்.

1.2.49 The lord is beyond the two actions

Verse 49
ஈசன் இருக்கும் இருவினைக் கப்புறம்
பீசம் உலகிற் பெருந்தெய்வ மானது
ஈசன் அதுஇது என்பார் நினைப்பிலார்
தூசு பிடித்தவர் தூரறிந் தார்களே.

Translation:
Isa remains beyond the fruits of past and future actions
The seed, the great lord of the world
Those who do not know will say Isa is “this and that”
They are dusty, the ignorant.

Commentary:
Tirumular says that the Lord is beyond the fruits of all actions, good and bad. An action yields fruit only if the person doing it assumes doer-ship. If it is done without any attachment to the job or its effect, that is, it is done as nishkama karma, the fruits do not accrue to the doer. Thus, the Lord is beyond the karma. Tirumular says that those who speak of him otherwise are ignoramus.

Another interpretation for this verse is that the state of Isa, the fourth among the pancha kartha or five doers is beyond the innate impurity, karma.

ஈசன் இருவினைகளான நல்வினை தீவினை களுக்கு அப்பாற்பட்டவன் என்கிறார் திருமூலர். வினை என்பது பலனளிக்கக் கூடிய செயல். ஒரு செயலைச் செய்பவர் தான் அதைச் செய்கிறோம் என்று எண்ணினாலோ அதன் பயனை அனுபவிப்பவர் தான் என்று எண்ணினாலோ அந்தச் செயல் அவருக்கு நல்வினையாகவோ தீவினையாகவோ மாறும். அவ்வாறு எண்ணாமல் அச்செயலை நிஷ்காம கர்மமாக, பயனை எதிர்பார்க்காமல் செய்யும் செயலாகச் செய்தால் அது அவரது வினைச்சுமையைச் சேராது. இவ்வாறு ஈசன் இருவினைக்கும் அப்பாற்பட்டவன் என்கிறார் திருமூலர். அவரைப் பற்றி வேறுவிதமாகப் பேசுபவர் தூசு பிடித்தவர் என்கிறார் திருமூலர்.
ஈசன் என்னும் நிலை ஐந்து மலங்களில் கர்ம மலம் நீங்கிய நிலை. அதனால் திருமூலர் இவ்வாறு கூறுகிறார் என்றும் இதற்குப் பொருள் கூறலாம்.

1.2.48. The Adhi Piran, the one in the hue of a jewel and the one on the lotus..

Verse 48

ஆதிப் பிரானும் அணிமணி வண்ணனும்
ஆதிக் கமலத் தலர்மிசை யானும்
சோதிக்கில் மூன்றுந் தொடர்ச்சியில் ஒன்றெனார்
பேதித் துலகம் பிணங்குகின் றார்களே. 

Translation:

The Origin, Lord, the One with the hue like that of the gem (Vishnu)

The One who remains on the lotus flower (Brahma)

When examined, are the same in a continuum

Oh!  The world is talking as if they are distinct.

Commentary:

Tirumular has sung this verse either as a lament or a verse of wonderment.  Here he talks about Brahma, Vishnu and Siva.  He calls Vishnu as Manivannan, one in the hue of the jewel or gemstone.  This also refers to the form of the Divine experienced at the ajna as the mani.  Brahma is referred to as the one who resides on the lotus.  This would also refer to the Supreme Divine, the Super consciousness that is experienced at the cakras.  This verse may also be referring to the state of consciousness at ajna, at sahasrara and the all pervasive state.  At ajna the Divine is experience with a form, that of a jewel (uruva).  At sahasrara it is experience in its formless form, as pure consciousness (aruva uruvu).  In the all pervasive state the nature of the Divine as the origin, original cause, is experienced.  This is the formless state of the Lord (aruvam).  In the later sections Tirumular will explain these states as that of Param, Paraparam and Paramam.  Thus, Tirumular may also be expressing his wonder about how people can talk of these states as distinct states.  Another interesting word here is “thodarcchiyil”  which means “in its continuity”.  These states are experienced as a continuum and thus are not distinct entities.  Tirumular may alse be surprised as people miss the point that they are one after another and not entirely different entities.

முதலில் பார்க்கும்போது இப்பாடலில் திருமூலர் மக்கள் பிரம்மா விஷ்ணு சிவன் ஆகியோரை வேறு வேறு என்று கருதுகிறார்களே என்று தனது வருத்தத்தை, ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் என்பது போலத் தோன்றுகிறது.  திருமூலர் பிரம்மா, விஷ்ணு சிவன் என்று கூறாமல் பிரம்மாவை தாமரை மேல் இருப்பவன் என்றும் விஷ்ணுவை மணிவண்ணன் என்றும் சிவனை ஆதிபிரான் என்றும் அழைக்கிறார்.  மணிவண்ணன் என்பது மணியின் நிறத்தவன் என்று பொருள்படும்.  இது ஆக்னையில் பெறும் இறையனுபவத்தையும் குறிக்கும்.  இங்கு பரம்பொருள் ஒரு மணியைப் போல மனக்கண்ணால் பார்க்கப்படுகிறது.  தாமரைமேல் இருப்பவன் என்பது தாமரையாகிய சக்கரங்களின் மேல் இருப்பவன் என்றும் குறிப்பாகஆயிரம் இதழ் தாமரையான சகஸ்ராரத்தில் இருப்பவன் என்றும் பொருள்படுகிறது.  மணிவண்ணன் என்பது இறைவனை ஒரு உருவில் காண்பதைக் குறிக்கிறது.  தாமரை மலரோன் என்பது இறைவனை அருவுருவாகக் காண்பதைக் குறிக்கிறது.  ஆதிபிரான் என்பது இறைவன் அருவமாக எங்கும் பரந்தவனாக இருக்கும் நிலையைக் குறிக்கிறது.  இந்த நிலைகள் ஒன்றை அடுத்து ஒன்று உணரப்படுகிறது.  இதைத்தான் திருமூலர் “தொடர்ச்சியில் ஒருவர்” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

இது இவ்வாறிருக்க மக்கள் எவ்வாறு இவர்கள் வெவ்வேறு என்று கூறுகிறார்கள், அவர்கள் எவ்வித தொடர்பும் இல்லாத தனித்தனி நிலைகள்  என்று கூறுகிறார்கள் அவர் ஆச்சரியப்படுவதாக, வருந்துவதாகவும் இப்பாடலுக்குப் பொருள் கூறலாம்.

1.2.47 The devotees of Sankara who know the nature of time...

Verse 47

அளவில் இளமையும் அந்தமும் ஈறும்
அளவியல் காலமும் நாலும் உணரில்
தளர்விலன் சங்கரன் தன்னடி யார்சொல்
அளவில் பெருமை அரிஅயற் காமே.

Translation:

Unlimited youth, the end and the final end

The time- if all these four are realized

One will be fatigue-free. The greatness of the devotees of Sankaran

Can be said to be equal to Hari and Brahma.

Commentary:

Tirumular lists the four factors that mark time and says that one should realize their nature to become fatigue-free.  They are youth, its end, the final end and the nature of time.  Youth make one feel invincible.  One feels as if he is the lord of everything and that his youth and the associated physical capacities will remain forever.  One forgets that youth will come to an end in the middle part of life when time starts to control the person and not the other way around.  The final end is also under time’s control.  Hence, one should understand the nature of time and remember that one’s life ephemeral.  Tirumular says that the glory of souls, the devotees of Sankara, who have realized this, is equivalent to that of Hari and Brahma.  Sankara means one who performs “samhara” or destruction, the destruction being the influence of time and the delusion of limitedness it causes.  Thus, these realized souls have gone beyond time and hence their glory is like that of Hari and Brahma.  These are deities who have understood the concept of time. 

Time, space and causation are the three limiting factors.  Among these our concept of time such as day and night, hours, minutes, seconds etc are all based on number of breaths.  The Siddhas have an elaborate system that defines these time elements based on the number of breaths.  Even the full moon and new moon days are measured by the nature of breath. 

இப்பாடலில் திருமூலர் காலத்தைக் குறிக்கும் நான்கு விஷயங்களைக் கூறி அவற்றின் தன்மையை உணர்ந்த ஒருவர் தளர்வில்லா நிலையை அடைவார் என்கிறார்.  அவை இளமை, அதன் முடிவு, ஒருவரது வாழ்க்கையின் முடிவு, காலத்தின் தன்மை என்பவை. இளமைக்காலத்தில் இருக்கும் ஒருவர் எல்லாம் தனது கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது, தனது சக்தி அளப்பரியது என்று எண்ணுவார்.  தனது இளமை ஒரு நாள் முடிவுக்கு வரும் என்பதை உணரமாட்டார்.  இளமை மட்டுமல்ல தனது வாழ்வும் ஒருநாள் முடிவுக்கு வரும் என்பதை எண்ணிப்பார்க்க மாட்டார்.  இவ்வாறான காலத்தின் தன்மையை உணர்ந்த, சங்கரரின் பக்தரது பெருமை வார்த்தைகளில் விளக்கவேண்டுமானால் ஹரி, பிரம்மா ஆகியோரது பெருமையை ஒத்தது என்கிறார் திருமூலர். 

சங்கரன் என்றால் சம்ஹாரம் செய்பவன் என்று பொருள்.  இங்கு அழிக்கப்படுவது காலத்தின் கட்டுப்பாடு.  காலம், இடம், செயல்பாடு ஆகிய மூன்றும் ஒருவரை அளவுக்குட்பட்டவராக எண்ணவைக்கும் தத்துவங்கள்.  இவற்றில் பகல், இரவு, மணி, நிமிடங்கள், நொடிகள் என்று நாம் காலத்தைப் பகுப்பது நமது சுவாசத்தின் எண்ணிக்கையை வைத்துத்தான் என்று சித்தர்கள் காட்டியுள்ளனர்.  அமாவாசை பௌர்ணமிகூட நமது சுவாசத்தை வைத்துத்தான் என்று சித்தர்கள் கூறுகின்றனர்.  இதனால் சுவாசத்தின் தன்மையை உணர்ந்த ஒருவர் தன் மீது காலம் கொண்டுள்ள கட்டுப்பாட்டைத் தகர்க்கிறார். இதைத்தான் திருமூலர் இப்பாடலில் கூறியுள்ளார்.